Czyszczenie kominkowej szyby to moment, w którym najbardziej doskwiera mi rezygnacja z papierowej prasy codziennej. Śliskie tygodniki i miesięczniki kompletnie się do czyszczenia nie nadają, niestety. Zgrabniej za to układają się w koszu z makulaturą.
O nasz domowy budżet zmagają się w tej chwili dwaj giganci prasy popularnonaukowej: niemiecki focus kontra rodzima wiedza i życie. Focus ześlizguje się po równi pochyłej każdą kolejną jaskrawą okładką, którą próbuje wmówić nam, że kwarki są równie atrakcyjne jak Dominika Wodzianka [1] . Nieodparcie kojarzy mi się to z udrapieżnianiem saren w "Lemurze zwanym Rollo"[2].
WiŻ z kolei nie zabiega o tanią popularność i śmiało zgłębia kwestię, czy miony bywają szybsze od światła. Kluczowe okazuje się wyjaśnienie, co znaczy słowo: "szybsze", czyli pojęcia: "czas" i "przestrzeń". I może jeszcze coś, ale już nie doczytałem, bo zacząłem szorować artykułem szybę.
W następnym odcinku: czemu parę lat po studiach zaczynamy przybierać na wadze, w oparciu o ustalenia nauki i dociekania własne.
_______ [1] To nie nazwisko, ale funkcja. Chodzi o pannę, która półnago podaje napoje gościom tok-szołu. Ta konkretna pokazała jeszcze cycki, za co dostała prowadzenie programu discopolo. Czacha dymi, ale to szczera prawda. [2] ...eeee. No nie, trzeba obejrzeć żeby zrozumieć.
Noworoczne postanowienia mają żywot krótszy od muszki owocówki, chyba że jest się osobą publiczną, jak burmistrz Nowego Jorku, niejaki Bloomberg (tak, TEN Bloomberg). Zadeklarował on wszem i wobec, że w 2011 nauczy się programować. Zabawna rzecz, akurat kiedy je ogłosił, odbywaliśmy debatę nad poziomem znajomości algorytmiki wśród dzisiejszych doktorantów.
Znamy te bełkotliwe wymiany zdań prowadzone nad suto zastawionym stołem i będące smutną karykaturą rozumnej dyskusji. Najfajniej, kiedy temat jakoś się wpisuje w odwieczny a zaangażowany spór, typu wyższość lokalnego Uniwerku nad miejscową Politechniką. Jak sobie mgliście przypominam, chodziło o jakiegoś szpenia z polibudy, który wymyślił jakiś cwany algorytm i chciał z niego zrobić doktorat na uniwerku. Kłopot w tym, że tego algorytmu na uniwerku uczą na drugim roku, od zawsze, bo ktoś już go był wymyślił jakieś sto lat temu.
Si, bez czytania podstawowych książek informatyk kariery nie zrobi, nie uczysz się, to nie tylko doktorat, ale i posada np. "head of systems development at Solomon Brothers" nie dla ciebie. Zaraz, zaraz, ale czy Bloomberg po drodze na szczyt nie był czasem "head of systems development at Solomon Brothers"? Z życiorysu wynika, że był, a odprawę, skromne 10 milionów dolarów, zainwestował we własną firmę.
Bloomberg, były szef rozwoju systemów w wielkiej instytucji bankowej _w ogóle_ nie umie programować, zamierza się nauczyć teraz, po siedemdziesiątce.
Ciekawe, nie?
I chwalebne. Gdybyż nasz Krul Bul, wziął z B. przykład i nadgonił ortografię... A propos ortografii.
Spędzenie od czasu do czasu paru dni w biurze ma dla telepracownika tę zaletę, że z nudów może sobie poporządkować fotki z wakacji. Oczywiście nie będę tu dekonspirował swojego incognito publikowaniem fotek, ale chętnie podzielę się półproduktem.
Pora na wpis emfatyczny. Nietrudno o taki, bo A.Ś. to kraina rozlicznych wspaniałości nawzajem się przyćmiewających. Czy jest wobec tego jakieś jeden obraz, jedno uczucie które przeważyło, utkwiło i powraca jak sen jakiś złoty? Owszem jest. Zanim o nim, chwila wprowadzenia.
Granica między Meksykiem a Gwatemalą biegnie przez tereny dzikie na północy i niebezpieczne na południu. Jej przekroczenie wiąże się albo z przeprawą przez wściekłe nurty Rio Lancadon, albo szemrane pogranicze na Pacyfikem, gdzie śmiesznie łatwo o kokainę, a jeszcze łatwiej - pchnięcie nożem.
Latynoski żywioł przybiera tam złowrogą i fascynującą formę. Po ulicach krążą mostrualne, pokryte matową czernią pikapy pełne zamaskowanych żołnierzy. Niczym młodsi bracia lorda Vadera lustrują spod kevlarowych hełmów zakazane gęby szwendających się po ulicach typów.
Pośród tej krainy ostrych noży i spiłowanych spustów istnieje wszelako oaza uśmiechu, relaksu i wiecznych wakacji. Zaludnia ją luzacko wygibany lud Garifuna, a oaza nazywa się Belize. Belize to kawałek Afryki pośrodku Ameryk. Garifuna jak większość kolorowych w okolicy są skrupulatnymi rasistami i stulecia po opuszczeniu Nigerii są dokładnie tak samo czarni jak na początku. Nie muszą już tyrać na swoich brytyjskich panów i zajmują się prostymi hobbies ludzi czarnych i wolnych: bębnieniem na bębnach, łowieniem ryb i popijaniem rumu. Spędziliśmy wśród nich dwa i pół dnia, ale to jeszcze nie TO wspomnienie.
U brzegów Belize rozrzucone są dziesiątki karaibskich wysepek. Czas płynie tam jeszcze wolniej niż na wybrzeżu, bo śpieszyć się po prostu nie ma jak. Każda próba wydłużenia kroku, podkręcenia tempa rychło kończy się dotarciem do któregoś z krańców wysepki. Pozostaje przemierzanie jej nieśpiesznym posuwistym krokiem - najchętniej boso lub w klapkach.
I w tych klapkach właśnie docieram do najbardziej ekstatycznego wspomnienia całej podróży. Koniec dwuipółdniowego pobytu na wyspie Kejkolker, godzina do wyjazdu, pakujemy plecaki. Zdejmuję klapki i zakładam adidasy. Zakładam adidasy i robię krok. Jeden, piąty, dziesiąty. Matkobosko-z-gwadelupy, co za niesamowite, uskrzydlające uczucie, po tym całym beznadziejnym upierdliwym człapaniu w tych beznadziejnych klapkach. Ja nie idę - ja frunę. Jestem wykorbistym kotem - co tam kotem, sprężystą panterą jestem - w siedmiusetmilowych sportowych, naspidowanych butach.
I to właśnie było zapowiadanym najwyrąbistszym wspomnieniem z całej miesięcznej wyprawy na drugą półkulę. Które sobie każdy może zafundować we własnym domu w cenie dziadowskich klapek.
Uważam się za urodzonego ekologa. Niektórzy muszą się nieźle napiąć, żeby poczuć się ekologami, ja mam ekologię we krwi. Nie widzę na przykład żadnego problemu w zielsku porastającym mój ogródek, może o tyle że przewiązuję hamak trochę wyżej, żeby mnie oset nie kłuł w mój ekologiczny zadek.
Kibicuję wszelkim inicjatywom mającym na celu pozostawienie tego, co jest, tak jak jest. Z zachwytem np. przyjąłem wiadomosć, że bagno wokół naszej chaty zostało zgłoszone do Natury 2000 jako ostoja kumaka. Nikt mi przed domem buraków nie zasadzi, pomyślałem sobie, ta łąka już zawsze będzie malowniczo brzęczeć komarami i kumać kumakami.
Dni mijały nieśpiesznie, a w ich tle młyny biurokracji podnosiły status łąki do "mającej znaczenie dla Wspólnoty" jako "specjalny obszar ochrony siedlisk".
Tyle, że w międzyczasie je wszystkie trafił szlag. Oui, w ostoi nie ma obecnie ani jednego kumaka - słabo padało to i ostoja wyschła. Ostatniego kumaka rozjechałem gdzieś jesienią 2006. Obecnie łąka jest we władaniu bażantów i saren, z wdziękiem skaczących nad pokumakową folią.
Ciekawe, czy sponsor folii, wiadra i operatora wiadra kiedyś się w braku kumaka połapie?
Dziś sam konkret i mięcho. Zostałem poproszony przez znajomego o poradę, co kupić dzieciom pod choinkę: konsolę, peceta, a może jeszcze coś innego, na czym bedą mogą łupać w gry przez następny sezon. Mimo, że sam gram na pececie, odpowiedziałem bez wahania, że konsolę, konkretnie tę z literką x w nazwie. Potem z ciekawości sprawdziłem, ile kosztuje pecet rekomendowany do gry w Battlefield 3. Ceny brutto w oparciu o aktualny cennik podzespołów popularnej wrocławskiej hurtowni części komputerowych bez narzutu pośrednika-składacza.
W obecnej dobie autorytet Ojca jest kruchy jak pokój na Bliskim Wschodzie. Przychodzę któregoś dnia do domu i okazuje się, że dziecko moje słucha się jakiegoś typa o ksywie JJayJoker. "Dzidzia Dżoker", jak go natychmiast prześmiewczo przezwałem jest autorytetem świata Minecraft, pociesznej gry sieciowej, która wygląda jakby napisano ją w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia, ale w którą z jakichś powodów grają WSZYSCY. W każdym razie wszyscy koledzy syna. I koledzy ich kolegów. Dość napisać, że kolejne reportaże Dzidzi Dżokera z jego wypraw do Minecraft są na samym czubie polskich przebojów YouTube.
Niestety, w świecie Minecraft mam zerowe rozeznanie i jako taki nie istnieję dla własnego dziecka. A w każdym razie nie istniałem, aż do przedwczoraj.
-Tato, tato, JJayJoker nie gra już w Minecraft! -O. -Tak, teraz gra w taką wyczepistą grę: Skajrim, gdzie walczy z kościotrupami, czarownikami i takimi tam. Świetna gra, jest już na czwartym poziomie i przyjęli go do Bohaterów. -Aha? -No, takich rycerzy, którzych wszyscy w Skajrimie się boją. Jak się postara, to awansują go na wilkołaka. -Błąd. -Co? -Błąd. Czar wilkołaka podarowały Bohaterom Wiedźmy. Bohaterowie nie wiedzą, że również po śmierci będą musieli służyć Królowi Wilkołaków. -Aaa... a skąd ty to wiesz? -Bo musiałem pokonać Wiedźmy, żeby odkręcić to całe wilkołactwo, za co zresztą Bohaterowie uczynili mnie swoim Heroldem. Jestem także Tanem Białej Grani i Zimowej Twierdzy, posiadaczem siedmiu smoczych dusz i jako gracz na dwudziestym czwartym poziomie nie mógłbym nawet spojrzeć na Dzidzię Dżokera bez spopielenia go samym wzrokiem. - ...
Si, listopad to dla graczy niebezpieczna pora, w listopadzie wychodzą na półki sklepowe zawodnicy wagi ciężkiej, że wymienię Modern Warfare, Battlefield, Assassina oraz Need For Speed. Prasa doniosła, że dochód z MW3 właśnie przegonił dochód z Avatara, spychając kinematografię do niszy dla emerytów. Jak dla mnie ten sezon należy jednak do Skyrim, który przebojem wdarł się do czołówki i podniósł gry fabularne na nowy poziom. Wyraźnie zresztą wyższy, niż ten, po którym pętał się nieznośnie pretensjonalny Wiedźmin. Szkoda, bo gdyby autorzy tego ostatniego dopracowali rozgrywkę, zamiast szlifować wizualnie "porywającą alegorię pogromu kieleckiego", którą zachwycał się jeden z zaczadzonych recenzentów z Wyborczej, to może właśnie Wiedźmin zarobiłby w tydzień pół miliarda baksów.
Nie żebym się znał na końcach świata, ale nolens-volens nabrałem ostatnio orientacji w Majach, którzy jakiś czas temu ów koniec świata ogłosili. Istnieje szeroko rozpowszechnione przekonanie o wybitnych osiągnięciach Majów w zakresie matematyki, astronomii, budownictwa sakralnego, gry w piłkę, czarnego piotrusia, wodolotniarstwa, ikebany, spekulacji giełdowych, fizyki ośrodka sypkiego... you name it.
Znajomość konkretnej daty końca świata stwarza ogromne możliwości: można np. zaprzestać płacić składki ZUS, a zoszczędzone pieniądze wydać na wino, kobiety i śpiew, postanowiłem sprawdzić więc naocznie, czy Majowie mieli niezbędne kompetencje, żeby zajrzeć Przyszłości w karty.
Odwiedziłem majskie centra obrzędowe w Palenque, Tikal, Chichen Itzy, Copan, Tulum, Dzibilchaltun, Uxmal i Coba. Trzy kraje i trzy tysiące kilometrów, thank you very much. Dałem zarobić współczesnym Majom: górskim z San Cristobal, leśnym z El Peten i wodnolądowym z wypożyczalni aut Ejecutivo na Riviera Maya. Wybrałem się do muzeum antropologii w mieście Meksyk, by z bliska zajrzeć w oczodoły kryształowej czaszki (z umiarkowanym powodzeniem, czaszka ma pięć centymetrów średnicy).
Podbudowawszy wrażenia organoleptyczne lekturą przewodników stwierdzam co następuje: Miłosz miał rację i żadnego końca świata nie będzie.
Przy okazji wizyty w każdym z centrów obrzędowych dowiadywałem się, że zostało wzniesione "bez udziału zwierząt jucznych i zastosowania koła". Hmm, interesujące, ale sam bym się nie chwalił. Mógłbym odpuścić im te zwierzęte juczne (selektywny chów ciężarowych oposów mógłby się nie powieść), ale niewynalezienie koła przy takiej obfitości kauczuku jest doprawdy karygodne. Nie wpadli nawet na to, żeby sobie napompować piłki do peloty!
Niech tam... nie oszczędzę Majom niczego: nie wynaleźli nawet łuku.
W jaki zatem sposób mogli wpaść na datę końca świata??? Nie mogli i nie wpadli. Idę przelać ZUS.
Jest taki stary harcerski dowcip, w którym drużynowy obwieszcza druhom nowiny dobre na przemian ze złymi, a ci odpowiadają wybuchem entuzjazmu (Huurrrra!) lub rozczarowania ("Łeeee"). Z grubsza leciało to tak: -mam dla was nowe trampki ! -Hurrra! -ale tylko lewe -Łeee
itd.
No więc zakładając, że piszę dla fanów kindla, w podobnej formie streszczę moje przygody z kindlem w terenie.
Przez cały miesiąc podróżowałem z kindlem po Ameryce Środkowej. Ładowałem go raptem dwa razy, korzystaliśmy z niego na przemian zarówno czytając literaturę (w tym klasyk: "Pamiętnik żołnierza Korteza") jak i przeglądając pedeefy z przewodnikiem. Sprawdził się na sto dziesięć procent i tę część spokojnie mogę podsumować gromkim: hurrra!.
Był świetny i niezawodny, aż do ostatniego dnia. Ostatniego dnia jak zwykle przed dłuższym spacerem (z hotelu metrem na lotnisko) zapakowałem podręczny plecak do plecaka większego. Tym razem jednak w dużym plecaku były pamiątki ponakupowane na odjezdne, dlatego, żeby go zawiązać musiałem ciut mocniej przycisnąć.
Coś w nim zgrzytło i jakby chrupło. Łeeee....
Po rozpakowaniu okazało się, że kindle (w półtwardych okładkach) jest nienaruszony, Hurra!
Ale po włączeniu działa tylko ca 10% ekranu. Łeeee,
Ale w interku piszą, że to częsta przypadłość kindli, więc spoks. Hurrra!
Tylko że gwarancja na mojego kindla wygasła dokładnie trzy dni przed awarią. Łeeee.
Ale kupiłem byłem jeszcze jednego kindla dla Leniuchowej, któremu jeszcze nie wygasła, więc mogę zachachmęcić i wysłać swojego jako jej. Tak zrobiłem i w ciągu trzech dni (!!!) dostałem nowiutki egzemplarz. Hurra!
Tylko że obciążyli mnie na 200 dolarów. Łeee.
Ale zaraz zrefundowali, bo gwarancja. Hurrra!
Stay tuned. I nie skaczcie po swoich kindlach, nie?
well, niniejszą notkę dedykuję wszystkim (nie)znajomym kręcącym głową z podziwem nad podróżującymi po świecie "bez zaklepania" sobie noclegu, posiłku, transportu etc. "Ja bym tak nie umiał(a)" słyszałem mile łechcące moje ego deklaracje. No cóż, połechtany odpowiadam: owszem, umiałbyś/umiałabyś, bo - po prawdzie - każdy by umiał.
"Independent traveller" aka "backpacker" to gatunek żerujący na obrzeżach trzeciego świata. Najczęściej uosabiany jest przez wymoczkowatego holenderskiego młodzieńca, którego koledzy nie zabrali na Ibizę, więc pojechał gdzie indziej. Zdarzają się też francuskie emerytki, brzydkie Włoszki, znerwicowani Szwajcarzy - ogólnie galeria nieatrakcyjnych typów i typiar, które podróżują z braku czegoś sensownego do roboty.
Wbrew pozorom wyprawa na drugi koniec świata nie wymaga przymiotów umysłu czy charakteru na miarę Eryka Rudego. Wystarczy przewodnik "Lonely Planet" który dyktuje gdzie "niezależny" podróżnik śpi, co je i robi. Proceder podróżowania po świecie stał się dzięki temu wydawnictwu zawstydzająco prosty.
Demonstruję na przykładzie: rzucamy flamastrem w kręcący się globus trafiając np. Brazylię (duża, to łatwo). Tam pojedziemy. Nie mówimy po portugalsku, Brazylijczycy en mass - po angielsku, ale to nie szkodzi. Po dwóch kliknięciach w internet backpacker zanabywa bilet od Rio i heja. W Rio na lotnisku kupuje wspomnianą Lonely Planet - Brasil i z nią w ręku udaje się najbliższy postój taksówek.
Otwiera na rozdziale Rio-Sleeping-Budget i paluszkiem wskazuje taryfiarzowi adres. Ogólnie znanym gestem pyta o cenę przejazdu, a taksówkarz na kalkulatorze mu ją prezentuje. Jadą. W hotelu/hostalu na recepcji znajduje wachlarz folderów lokalnych agencji turystycznych: czyli wycieczki po las ruinas czy los wodospades w wersji busikiem lub na osiołku. Konsultuje ceny z "L. Planet" i wręcza wybrane ulotki recepcjoniście, który aranżuje resztę. Po oblukaniu miejscowych atrakcji udaje się na dworzec pekaesu i przemieszcza do następnej miejscowości, gdzie powtarza procedurę.
I to wszystko. Gdzie tu przygoda? A, przygoda jest kiedy się gdzieś zgubi albo go nastraszą. Kiedyś opowiedziałby o niej innym spotkanym na szlaku podróżnikom, ale to już przeszłość. Obecnie w hostelach zamiast dzielić się historiami dzieciaki wyciągają ipady i napierdalają w fejsbuki.
Oto jestem z powrotem z krajów, w których benzyna kosztuje 2,5 złotego za litr, można się wyspać na plaży, a dziewczęta chichoczą na widok europejczyka.
Wkrótce obszerniejsze relacje, tymczasem zwrócę uwagę na często pomijany aspekt turystyki indywidualnej. Aspekt sporej wagi. Konkretnie: wyjazd sprzed dwóch lat: na wejściu 85 kilo, po miesięcznym pobycie w Peru: 78. Przed tegoroczną wizytą w Meksyku/Gwatemali/Hondurasie/Gwatemali/Belize/Meksyku: 81, po powrocie: 74.
Zachwycająca metamorfoza ciastowatego, bladego facia w średnim wieku w opalonego szakala została uwieczniona obiektywem Kwadrata, ale ze względu na anonimowość bloga nie mogę się nią pochwalić.
Z tego samego względu mogę się za to pochwalić kosztami w/w kuracji. Wycieczka była z grubsza wzorowana na trasie biura podróży Kiribati, które wyceniło ją na 6850 zł + 990$ + 315$, czyli jakieś 11 tysi. Nam się udało zamknąć w skromnych 8 na łeb, wliczając w to wypożyczenie auta na 3 dni, kupno pół plecaka koszulek i polowanie na manaty. Oraz przejazdy, przepływy (+- 5000 tys. kilosów), przeloty (KLM, 3 tys. pln) i durnowate pamiątki totalnie pogruchotane w czasie transportu.
Drogawo, odchudzanie lewatywą chyba wyjdzie taniej. Choć niekoniecznie przyjemniej.
Zderzenie cywilizacji Zachodu z Indianami prowadzilo do wielu zabawnych nieporozumien. Pierwsi odkrywcy zaginionego miasta Zapotekow sadzili np., ze znalezione tam dynamiczne freski przedstawiaja tañczacych tubylcow. Blizsze ogledziny pozwolily ustalic, ze to raczej wladcy osciennych panstw, pojmani i trzymajacy sie za genitalia, a raczej miejsce po nich. No, Zapotekowie jaja im urzneli, po prostu. Ta niefortunna okolicznosc wyjasnia skoczne pozycje "Tañczacych" i ich zywa mimike. Na plus Zapotekow nalezy zapisac, ze wokol ich boisk do peloty nie odnaleziono szczatkow poswieconych zawodnikow. Mala rzecz, a wyjatek w skali kontynentu.
Gdybym by Cejrowskim albo Blondynka-Byla-Zona-Cejrowskiego to napisalbym mniej wiecej tak: I oto przeprawiamy sie z Chiapas, rzadzonego przez zapatystow el Subcommandante Marcosa do Gwatemali, jeczacej pod jarzmem zbrodniczej wojskowej junty. Nasz lanchador pewna reka prowadzi swa lodz przez spienione nurty Rio Lancadon, lecz scigacz nagle, calym rozpedem uderza w schowany tuz pod powierzchnia pien, wyrwany z brzegu przez ulewne deszcze (2) Na razie jednak nie jestem ani Cejrowskim ani ta druga, wiec sie nie bede wyglupial.Ogranicze sie do dwu banalnych spostrzezedñ: Majowie maja glowy niczym kule do kregli i wyraziste brwi, a Majki wielkie cyce i nogi w iks. No to narrra. ___________________
Oburzony to mogę być ja, bo właśnie zatankowałem piec na olej opałowy płacąc ni mniej ni więcej tylko 6000 peleenów, choć jeszcze niedawno wystarczyłyby cztery tysie. Co ciekawe, najbardziej oburzeni są kolesie z Hiszpanii, kraju, w którym mają właśnie teraz 26 stopni Celsjusza i w którym sezon grzewczy zaczyna się w styczniu i kończy w lutym.
W Polsce na marsz oburzonych wytoczył się ze swojego jaguara pewien poseł nazwiskiem Kalisz. Ten k..wa w ogóle grzać nie musi, bo grzeje go warstwa tłuszczu.
"Listopad - dla Polaków niebezpieczna pora", październik - zły czas na kupowanie sandałów. Czy krótkich spodenek. Spodenków? Denko - denek, spodenko - spodenek. Po doświadczeniach peruwiańskich zamierzamy odchudzić plecaki o porządne kurtki a nogi uwolnić od porządnych butów. W końcu jedziemy do krajów, gdzie ludzie obywają się bez jednych i drugich.
- Weź daj spokój z szukaniem sandałów - radzi Kwadrat - kupisz sobie coś na miejscu. Albo jeszcze lepiej, zdejmiesz z jakiegoś porzuconego na ulicy gangstera.
Irytujący ten Kwadrat. Na szczęście w mieście Meksyk zdarzają się też porwania i to kilka dziennie, a Kwadrat oprócz spodenek/ków będzie miał kilkukilową lustrzankę i bladą łysinę, czyli znamiona zamożnego gringo.
Jeszcze ciekawiej może zniknąć w Gwatemali znanej z dziur-niespodzianek.
. Nieodparcie kojarzy mi się to z udrapieżnianiem saren w "Lemurze zwanym Rollo"[2].
