telepraca, czyli samotny biały żagiel

Niezorientowanym przypomnę, że Iniemaboy serwisuje od jakiegoś czasu sąsiedni kawałek Polski. Ja - powiedzmy - między Odrą a Wisłą, on - z grubsza - dalej aż do Bugu. Każdy z nas uprawia swoje poletko sam, co mi służy, a jemu najwyraźniej nie. Telepracę trzeba mieć bowiem w genach. Osobniki słabsze psychicznie na codzień stabilizowane przez życzliwe otoczenie biurowe pozostawione same sobie potrafią samowzbudzić sie jak popsuty wzmacniacz.

Taki aparat, zanim się przepali, czyli - powiedzmy - nawtyka szefowi, rzuci papierami i pójdzie do jakiegoś biura ślęczeć po osiem godzin dziennie, otóż zanim walnie mu ostatni bezpiecznik, to wydaje z siebie różne dziwaczne zgrzyty. Dokładnie takie dźwięki dochodzą do mnie z kierunku Iniemaboya. Symptomatyczna była jego seria telefonów z narzekaniami na służbowe auto.

Najpierw umiarkowanie narzekał, że benzyna, a nie dizel. Co racja, to racja, przyjąłem bez uwag. Potem wyraził przypuszczenie, że rowerem przemieszczałby się szybciej. Cóż, dla mnie wystarczy, pomyślałem. Następnie oświadczył, że nie stać go już na mandaty i co to za auto bez tempomatu. Najdelikatniej jak mogłem wytknąłem mu niespójności w narzekaniach, ale chyba za delikatnie, bo nie uchroniło mnie to przed następnymi telefonami: "co to jest, że byle mercz go wyprzedza, jego - inżyniera" oraz - naprawdę niepokojące - że auto jest za głośne.
I w związku z tym zdobędzie zaświadczenie od laryngologa, że jemu wyjące auto szkodzi i powinien dostać inne. Nic nie zmyślam, to wszystko koncepty (c) Iniemaboy.

Cóż, wiele  wskazuje na to, że niedługo stracimy kolejnego kolegę.