telepraca, czyli samotny biały żagiel

Stoję w korku na A4, a obok mnie dwie ciężarówy wyładowane oplami-zafirami. Na autach z pierwszej lawety znajomy znaczek opla, a na tych z drugiej jakiś inny, pokręcony. Aha, to zafiry - vauxhalle, kierownica z prawej strony, jadą na Wyspy.
Dziwny jest ten świat. Niedługo jakiś Angol przyjdzie do salonu vauxhalla, żeby kupić auto tej angielskiej marki, które jest w istocie niemieckim oplem zafirą z amerykańskiego koncernu GM, wyprodukowanym w Polsce przez polskich Polaków.
Trochę, jakby oglądać amerykański remake Czterech Pancernych skręcony dla oszczędności w Indiach. Albo gorzej.

Anglicy przestali eksportować samochody, zaczęli zarabiać na audycjach o motoryzacji. Czy mogą być jednak wiarygodni goście, którzy ograniczają się do przyklejania własnych nalepek na pojazdy wyprodukowane zupełnie gdzie indziej? Cóż takiego o zafirze czy pandzie może wiedzieć Jeremi Klakson, czego nie wiedziałby Blogomotive? By rozstrzygnąć tę kwestię kupiłem sobie książkę "Don't stop me now" tego pierwszego, bo Blogo jeszcze nic nie wydał.

Czytamy: "jeśli chcesz rodzinnego hatchbacka, kup używanego fokusa, jeśli chcesz coś nowego, kup nowego fokusa". Dalej następuje rasistowski, a co najmniej arogancki wywód o tym, że auta koreańskie opsysają , bo ich wytwórcy dopiero co zsiedli z wołów, więc hyundaje siłą rzeczy nie są w stanie konkurować z fokusem czy golfem.

Jak dla mnie, to spokojnie mogą. Rzeczywiście, koreańczykiem nie wejdzie się setką w ciasny zakręt, jak fokusem, a nawet jeśli, to już z tego zakrętu się nie wyjdzie. Wyższość foki jest w tym punkcie bezdyskusyjna, z tym, że nikt nie wozi rodziny w takim stylu. Z dzieckiem, żoną i psem normalny kierowca jeździ jak pozostali uczestnicy ruchu drogowego. Ci zaś często popylają kią czy lublinem. Fokus z golfem są więc lepsze w konkurencji Rodzinny Hatchback Z Rodziną Siedzącą W Domu. To wciąż istotna przewaga kiedy pruję sam do klienta krętymi drogami doliny Jezierzycy. Czy warta jednak istotnej różnicy w cenie, długości gwarancji, kosztów serwisu i czego tam jeszcze?

Na rodzinny wyjazd wytaczamy nie fokusa, a auto podobno dużo od niego prymitywniejsze. Oceniamy je jednak wg zupełnie innych priorytetów niż Clarkson. Po pierwsze ma mieć wygodne, miękkie fotele, po drugie dobre audio, tertio - ciche silnik i zawieszenie. Na miejscu 105-tym jest duże lusterko (makijaż!) po stronie pasażera , a na 106 precyzja prowadzenia w ciasnym wirażu. W punkcie 106 fokus byłby rzeczywiście mocniejszy, gdyby nie to, że został pod domem.

Co ja tyle o fokusie? Aha, no tak, po trzech latach jazdy prywatnym fordem, podczas których obiecałem sobie, że przygoda z tym producentem, acz ciekawa, dobiega powoli końca, dostałem nowy służbowy samochód. Fokę trójkę.

Na pierwszy rzut oka, bo tylko taki zdążyłem rzucić, foka nr trzy, to foka nr dwa plus trochę błyszczyka. Miało być ładniej, wyszło wyrzygiście. Metalowa listwa nad wlotem powietrza miała chyba nawiązać do nowego mondeo, ale pierwszym skojarzeniem jakie przywodzi to napompowane silikonem wargi Pameli Anderson. Karoserię zdewastowano kanciastymi przetłoczeniami. Klosze reflektorów wywinięto na błotniki (laguna?). Auto zyskało na agresywności, ale to agresywność alfonsa, w dodatku brzydkiego. Wnętrze trzyma ten styl. Mnóstwo blingu na odtwarzaczu, desce i kierownicy (!). I wskaźniki... jakby ktoś rozlał wiadro fosforyzującego sosu pomidorowego.

Wiem, że fokus z założenia jest autem dla zgarbionego od roboty proletariatu (Klakson: walnut-faced peasantry)  ale doprawdy, producent nie powinien kierować się jego gustem.

Komentarz muzyczny: