telepraca, czyli samotny biały żagiel

część I
część II
część 3
część czwarta
część piąta
część szósta:
Bywają gorsze rzeczy niż BMW utopione w bagnie. Zwłaszcza, kiedy jesteś właścicielem bagna, a nie tkwiącej w nim bryki za pół miliona. Oczywiście było mi trochę głupio, że koledzy "ze świata" przyjechali do mnie w pięćset koni, a wrócą pekaesem, ale nie na tyle, by nie zoczyć doskonałej okazji. Szansy na upłynnienie pamiątki z Czarnej Białostockiej.

Na półkach mojej spiżarki od wakacyjnego spływu Narwią kurzyły się plastiki (prawidłowo, choć nieelegancko zwane petami) pełne podlaskiego bimbru [1] . Kiedy Blogo z Chakierem opróżnili ostatnie piwko napełniłem im szklaneczki "miętówką", przez profanów identyfikowaną jako bimber zaprawiony płynem Ludwik.
-Pijcie, pijcie, wszyscy Anglicy to piją - zachęciłem. Jakże myliłem się, podejrzewając ich o wydelikatnione metroseksualne upodobania. Grzali tę berbeluchę, jakby wychowali się na jednym podwórku z premierem Tuskiem. Wiadomo, stolyca. Za to rano...

Szziemeejedziemy.... tam - Chakier gestem szerokim zakreślił łuk od Salamanki po Tbilisi. Blogo czknął, wrzucił jedynkę i ruszył na Oslo. Auto, cudownie wydobyte z topieli przez wsiowego głupka [2] wyrzuciło spod kół fontannę żyznej gleby. Dobrze, że to święto i Biedroniowa pognała krowy na Zalesie - pomyślałem, gdy leniwymi esami pokonywaliśmy pastwisko sąsiadki. Musiałem przysnąć, bo obudził mnie huk. Otworzyłem lewe oko... nad maską leciał właśnie stary Kłonica. Odemknąłem prawe - Kłonica podchodził do lądowania za tylną szybą. Miękkie plask oznajmiło szczęśliwy finał.

Stanęliśmy. Blogo chyba się przejął, jakby miał czym.
-Kurrr-czaki, chyba nie powinienem prowadzić w tym stanie.
-Kaman, patrz, już się podnosi.
Rzeczywiście, Kłonica wybełkotał przeprosiny i pustą deklarację pokrycia strat.
-Widzisz? Zero problemów. W końcu jedziemy czarnym beemwu, men!
-No nie wiem, patrz jak mi się ręce trzesą.
-Fakt. Kierowca skwaszony, z brakiem koordynacji i drżączką to potencjalne zagrożenie w kołowym ruchu lądowym. Przy najbliższym sklepie stajemy na browara.
Blogo rzeczywiście był w kiepskiej formie, myliły mu się biegi i hamulec z popielniczką, co małodusznie próbował zwalić na niedostatki Windows Vista, zarządzający teraz iDrive. Żenada. Może tam vista początkowo miała jakieś issues [3], ale po zastosowaniu serwis paka jużeśmy się ich pozbyli. Oczywiście ci z nas, którym udało się zbootować.

Sklepowa powitała nas szerokim uśmiechem.
- Z samego rana mąż do hurtowni po te cukierki pojechał - zwróciła się do Blogo
- Cukierki?
- Pan się nie wygłupia, te osiemdziesiąt kilo, co Pan wczoraj zamówił.
- Pani wybaczy, ale ja tylko wyraziłem impulsową chęć zakupu, zaś w chwili obecnej... - w osłupieniu przysłuchiwaliśmy się temu nadrealistycznemu dialogowi. Blogo - sklepowa - cukierki?! Osiemdziesiąt kilo?
- Czyli-że-jak - głos sklepowej piął się w niebezpiecznie rozedrgane, wysokie rejestry - że Pan teraz tych cukierków nie weźmie, tak? - buzia wygięła jej się w podkówkę, a bródka zaczęła się trząść. To co ja teraz z nimi zrobię!? - wybuchnęła szlochem.
Zamarliśmy. Świąteczny, skacowany poranek, dwie kupki nieszczęścia i my z Chakierem pomiędzy.
-Haaa! -dobiegł z zaplecza chrypliwy dźwięk, tak jakby ktoś przeciągał szafę gdańską po szczerbatym betonie. Drugie "Haaaa!" - zostało przerwane studziennym kaszlem. Tąpnęło i zadudniło, jakby z zaplecza pędził do nas hipoptam.
-Haaalinka!? - zza firanki wynurzyła się czerowna morda, wielka jak ceber, balansująca nad charakterystyczną dla wymarłych hominidów beczułkowatą klatką piersiową (szyi nie stwierdzono). Stwór ze zgrozą patrzył przez chwilę na zapłakaną Halinkę.
-Któóóry? - zaryczał omiatając nas wzrokiem. Halinka wyciągnęła ramię delikatne jak łodyga nenufaru.
-Ten pan - w tym momencie Blogo znalazł się metr nad ziemią schwycony za gardło przez przybysza - zamawiał cukiereczkiiiii - załkała.
-Panie Człaptak - starałem się przybrać urzędowy ton - odbywając karę w warunkach powrotu do przestępstwa będzie panu dużo trudniej o przepustki, z których teraz pan tak często korzysta.
-Aaaa, to ty Leniuch - nie mogłem zaprzeczyć bo nagle znalałem się na wysokości Blogo, z gardłem zaciśniętym z przyczyn niezależnych. - to ty rżnąłeś głupa jak w piątek kazałem ci zmiatać z mojej działki?
-Krkchcmmkwr , pańska działka nie sięga rzeczki, Człaptak, to obszar chroniony, sprawdzałem w gminie
-Nieważne, złapię jeszcze raz to wyrwę łeb razem z płucami. Co mi tam, siedzę tak czy tak.
-To ja już wezmę te cukierki - nadzwyczaj trzeźwo ocenił sytuację Blogo.
Człaptak wyrwał z jego drżącej dłoni kartę kredytową
-I zapłacisz TYM, wypłoszu? Czy na tym sklepie widzisz nalepkę: akceptujemy plastik z Agrobanku Piaseczno? Czy jakikolwiek inny? Gdzie go wsadzę, ślepowronie? Tobie w dupę?
Blogo, o ile to możliwe stężał jeszcze bardziej, jakby defensywnie napinając mięśnie pośladków.
-Szorować mi do bankomantu, frajerzy, a brykę - wyrwał kluczyk Chakierowi - biorę w zastaw.

Kac, dwukrotna utrata beemki, perspektywa żywienia się do końca życia cukierkami - nawet nie pytaliśmy Blogo, co i kiedy zaszło między nim i sklepową. Ruszyliśmy z buta w stronę hipermarketu.
-Wanna lift, mate? - z focusa, takusieńkiego jak mój, tylko z kierownicą po prawej, wychylał się Jeremy Clarkson.